Wprowadzenie stosowanych obecnie energooszczędnych rozwiązań do budownictwa zaowocowało dramatycznym pogorszeniem warunków naturalnych wewnątrz pomieszczeń. Uszczelniona stolarka okienna i drzwiowa całkowicie eliminuje dotychczas stosowany grawitacyjny sposób wentylacji budynków. W pomieszczeniach (przy stosowaniu wentylacji grawitacyjnej) następuje koncentracja niepożądanych składników w powietrzu, takich jak:

• dwutlenek węgla,
• para wodna,
• kurz
• oraz wiele chemicznych związków wydzielanych z materiałów budowlanych oraz elementów wyposażenia.

W opisanej sytuacji jedynym rozsądnym rozwiązaniem, dla którego nie ma alternatywy, jest system wentylacji wymuszonej, powodujący w sposób mechaniczny wymianę powietrza, przy czym optymalnym systemem jest układ nawiewno-wywiewny z odzyskiem ciepła.

Ograniczenie kosztów ogrzewania dzięki instalacji wentylacji nawiewno - wywiewnej z odzyskiem ciepła

Dobrze zaprojektowana instalacja nawiewno-wywiewna z odzyskiem ciepła w domu mieszkalnym powinna spowodować znaczne oszczędności w kosztach ogrzewania budynku. Dzieje się to z trzech powodów:

1. Wentylacja zachodzi w sposób kontrolowany,
2. Zachodzi znaczny (65 - 85%) odzysk ciepła z powietrza wywiewanego,
3. Podczas wykraplania wilgoci odzyskiwane jest ciepło skraplania wody.

Aby dwa pierwsze zjawiska zachodziły w sposób optymalny należy spełnić kilka warunków:

I. Zbilansowanie wentylacji

Ilość powietrza nawiewanego powinna być równa lub 5%-10% większa od ilości powietrza wywiewanego. Odpowiednią regulację może przeprowadzić instalator miernikiem przepływu. Niewielkie nadciśnienie w budynku jest wskazane choćby ze względu na prawidłową pracę kominka. W czasie mrozów i wietrznej pogody nadciśnienie w budynku jest przeważnie niwelowane.

II. Zachowanie szczelności budynku

• Drzwi zewnętrzne, okna powinny być szczelne,
• Nie powinno być żadnych dodatkowych czynnych kanałów wentylacji grawitacyjnej lub powinny być zamknięte (każdy taki kanał w sezonie grzewczym powoduje bardzo dużą ucieczkę ciepłego powietrza),
• Jeżeli w domu jest kominek, to powinien być z wkładem kominkowym. Przy zbilansowanej wentylacji (z lekkim nadmiarem nawiewnu 5 - 10%) ogień pali się w takim kominku znakomicie (dobry ciąg spowodowany brakiem grawitacyjnego podciśnienia w budynku),
• W przypadku podłączenia okapu kuchennego z wentylatorem zaopatrzonego w filtr tłuszczowy do instalacji z rekuperatorem, pozostałe wywiewy powinny być zaopatrzone w motylkowe przepustnice zwrotne. Pracę wentylatora okapu można skorelować z pracą centrali wentylacyjnej na najwyższej wydajności. Jeśli okap ma oddzielne wyprowadzenie na zewnątrz budynku to na kanale musi być zainstalowana szczelna przepustnica zwrotna,
• Jeśli w budynku jest kotłownia gazowa lub olejowa z własnym układem wentylacyjnym, to należy wówczas zadbać o dobrą szczelność drzwi pomiędzy kotłownią, a resztą budynku.

III. Izolowanie systemu wentylacyjnego

Przewody wentylacyje przechodzące przez strefy nieogrzewane lub nieocieplane (np. strychy, piwnice) powinny być izolowane wełną o grubości min. 50 mm.

Przykład: dla typowego kanału typu flex z izolacją 20 mm umieszczonego na "zimnym poddaszu" i przepływie powietrza ok. 2,5 m/s spadek temperatury powietrza wewnątrz kanału na 1 metr bieżący może wynieść zimą:

• dla Ø100 mm - 0,4 °C,
• dla Ø125 mm - 0,3 °C,
• dla Ø160 mm - 0,25 °C,
• dla Ø200 mm - 0,2 °C,
• dla Ø250 mm - 0,15 °C,
• dla Ø315 mm - 0,11 °C,
• dla Ø400 mm - 0,09 °C,
• dla Ø500 mm - 0,07 °C.

Instalacja nawiewno - wywiewna dla domu jednorodzinnego

CENTRALA WENTYLACYJNA Z ODZYSKIEM CIEPŁA

Dobór odpowiedniej centrali wentylacyjnej z odzyskiem ciepła dla danego obiektu ma kluczowe znaczenie dla optymalnej pracy całego systemu. Dobierając dla domu jednorodzinnego odpowiednie urządzenie należy brać pod uwagę następujące parametry:

• Ciężar urządzenia,
• Wytwarzany przez centralę hałas,
• Poziom odzysku ciepła,
• Zużycie prądu,
• Koszty i zużycie filtrów powietrza,
• Niezawodność wentylatorów.

Centrala wentylacyjna pracująca w domu mieszkalnym powinna charakteryzować się wysokimi parametrami technicznymi przy jak najprostszej konstrukcji.

Centralę wentylacyjną ustawiamy na stabilnym podłożu poddasza, piwnicy lub pomieszczenia gospodarczego, pamiętając by nie znajdowała się bezpośrednio przy sypialni. Centralę podłącza się do sieci 230V poprzez gniazdo jednofazowe z uziemieniem. Odpływ skroplin może być podłączony do sieci kanalizacyjnej lub do specjalnego zbiornika, którym będziemy zbierać skropliny. Przełącznik regulacji wydajności wentylacji montujemy w miejscu łatwo dostępnym np. na ścianie w kuchni. 

Przykłądowe centrale wentylacyjne nawiewno - wywiewne z odzyskiem ciepła dostępne w naszym sklepie przedstawiają zdjęcia poniżej.

NASZĄ SZEROKĄ OFERTĘ REKUPERATORÓW ZNAJDĄ PAŃSTWO TUTAJ

KANAŁY GŁÓWNE

Kanały główne sa to odcinki kanałów dochodzące bezpośrednio do centrali po stronie nawiewu, wywiewu, wlotu i wylotu. Mogą być wykonane jako spiro lub PCV. Ze względu na tłumienie akustyczne najlepsze są jednak izolowane kanały typu tubeflex.

KANAŁY ODGAŁĘŹNE

W większości przypadków funkcję kanałów odgałęźnych pełnią kanały giętkie izolowane typu tubeflex.

Stosowane średnice kanałów:

• Nawiew do sypialni i gabinetu - Ø100 mm,
• Nawiew do pokoju dziennego - Ø135 mm,
• Wywiew z łązienek, toalet, pomieszczeń gospodarczych - Ø100 mm,
• Wywiew z kuchni - Ø125 mm,
• Wywiew z okapu nadkuchennego - Ø100 mm.

Średnice wszystkich kanałów dobiera się w zależności od wielkości przepływającego powietrza. Nie powinno się przy tym przekraczać nastepujących wartości:

• Ø100 mm dla przepływu max. 100 m³/h,
• Ø130 mm dla przepływu max. 190 m³/h,
• Ø160 mm dla przepływu max. 300 m³/h,
• Ø200 mm dla przepływu max. 450 m³/h,
• Ø250 mm dla przepływu max. 700 m³/h.

Sposób prowadzenia kanałów może być dowolny. Należy tylko unikać nagłych załamań i ostrych łuków. Stosunkowo najprościej rozprowadza się kanały na poddaszu. Jeżeli budynek posiada więcej kondygnacji odgałęzienia zasilające pomieszczenia na parterze można prowadzić w posadzce wyższej kondygnacji i wprowadzać poprzez przekucie do odpowiednich pomieszczeń. Jako wyciągi można wykorzystać istniejące kominowe kanały wentylacyjne. Należy w nich jednak koniecznie poprowadzić dodatkowe kanały elastyczne i połączyć poprzez odpowiedni kołnierz do instalacji wentylacyjnej.

ANEMOSTATY NAWIEWNE  I WYWIEWNE

Regulowane anemostaty nawiewne i wywiewne umożliwiają sterowanie ilością powietrza nawiewanego i wywiewanego z pomieszczeń. Poprzez wkręcanie lub wykręcanie możemy precyzyjnie ustalić ilość nawiewanego lub wywiewanego powietrza.

Anemostaty nawiewne:

• dla strumieni 30 - 50 m³/h stosować Ø100 mm (np. dla sypialni),
• dla strumieni 50 - 100 m³/h stosować Ø125 - Ø160 mm (np. dla pokoju dziennego)

Anemostaty wywiewne:

• Ø125 - Ø150 mm dla kuchni,
• Ø100 mm dla łazienki, WC, itp.

Nawiewniki montuje się w suficie w sypialni, pokoju dziennym, gabinetach czyli wszędzie tam, gdzie niezbędny jest napływ świeżego powietrza. Nawiewu nie stosuje się w holu i korytarzach. Miejsce nawiewu powinno być tak wybrane, aby zapewnić w miarę dokładną wymianę powietrza i nie bezpośrednio nad miejscami przebywania ludzi. Najlepiej z dala od drzwi w okolicach okien. W pokoju dziennym moga być dwa nawiewy. Wywiewniki montuje się po jednym w łazienkach, w toaletach, garderobach, pomieszczeniach gospodarczych, ewentualnie w przedsionku. W kuchni zalecane jest wykonanie dwóch punktów, jeden zakończony anemostatem nawiewnym, a drugi wywiewnym. Przewód wywiewny może być podłączony do okapu kuchennego w przypadku gdy jest on wyposażony w filtr przeciwtłuszczowy.  

Skutki braku właściwej wentylacji w pomieszczeniach mieszkalnych

Źle działająca wentylacja w budynkach mieszkalnych ma niekorzystny wpływ zarówno na konstrukcję budynku jak i przede wszystkim na zdrowie przebywających w nim ludzi.

Brak skutecznego odprowadzania wilgoci powstałej w wyniku aktywności domowników stwarza sprzyjające warunki do rozwoju niebezpiecznych grzybów i pleśni. Przy wilgotności powyżej 60% może nastąpić znaczny wzrost ilości zarodników w powietrzu jak również odchodów pajęczaków, roztoczy będąch przyczyną rozwoju alergii. Zarówno literatura techniczna jak i medyczna w sposób jednoznaczny określają szkodliwość grzybów domowych dla zdrowia, a nawet  życia użytkowników zagrzybionych pomieszczeń.

Ograniczenie wymian powietrza w mieszkaniach powoduje wzrost stężenia pyłów i zanieczyszczeń stałych głównie pochodzenia organicznego.

Materiały budynku jak i elementy wyposażenia wnętrza są źródłem emisji wielu szkodliwych gazów. Przepisy dopuszczające do stosowania w budownictwie konkretnych materiałów jako kryterium oceny sprawdzaja m. in. stężenie wydzielanych szkodliwych substancji w oparciu o normy i przy założeniu sprawnej wentylacji pomieszczeń. Wskutek hermetyzacji mieszkań może nastąpić zwiększenie stężeń toksyn powyżej dopuszczalnych. 

Oczywistym jest, że w źle wentylowanych pomieszczeniach spada zawartość tlenu. Stężenie O₂ w powietrzu mniejsze od 18% jest uważane za szkodliwe dla zdrowia człowieka, natomiast mniejsze niż 16% uważane za śmiertelne.

Zaleca się, aby udział dwutlenku węgla CO₂ w pomieszczeniach, w których przebywają ludzie nie przekraczał 0,15% (ok. 1500 ppm). Tzw. "nieświeżość powietrza" i związany z tym dyskomfort, przygnębienie i spadek wydajności pracy pojawia się wraz ze wzrostem stężenia powyżej 1000 ppm. Typowa zawartość CO₂ w powietrzu zewnętrznym to 350 - 400 ppm.

Ekspertyzy badające zawartość CO₂ i CO w nowych i modernizowanych budynkach wielorodzinnych stwierdzają, że wskutek hermetyzacji mieszkań niejednokrotnie zawartość CO₂ wynosi ponad 5000 ppm, a CO 3 - 4 razy przekracza normy. Pomimo zaostrzeń przepisów dotyczących czystości spalin oraz dostarczanych na rynek coraz doskonalszych urządzeń grzewczych liczba zatruć wcale nie zmalała, a wręcz wykazuje tendencje wzrostowe. Dodatkowo źle lub wcale niedziałająca instalacja wentylacyjna powoduje uczucie zaduchu, obecność nieznośnych zapachów oraz ogólne uczucie dyskomfortu.